ickam89.com

Kontynuujemy przejawiającą się w tytułach fascynację Hamletem… Czuję się już praktycznie zdrowy (może mam uczulenie na 4 formy sprawdzające jednego dnia ? )… Zostałem dzisiaj perfidnie obudzony o piątej trzydzieści rano, tylko po to, żeby zostać obudzonym. Słodko, przynajmniej wiem, że koledzy z gimnazjum nadal mnie kochają… Kończę już pisać głupoty, bo ta notka zacznie przypominać zwykłego bloga… (broń Panie Boże ) Artystycznie nadal jesteśmy na etapie buntów, więc niechaj formalności stanie się zadość:

Gdy coś pęka… (23.10.2006)

Ciekawym co robisz gdy w człowieku coś pęka
Czy przekładasz go do szufladki “ci to do piekła?”
bo nie boję się używać pejoratywów względem Ciebie
Mówią że nie zobaczę Ciebie w niebie
Czym jest to niebo i gdzie się znajduje
Dlaczego nie odpowiesz skoro Ciebie zapytuję

Bo może to jest tak, że niebo powiększa tylko Twoje ego
Może jesteś bardziej ludzki niż się zdaje
Może każdy z nas to dla Ciebie frajer
Nie wiem ale nie potrafię się zgodzić na to co robisz
Nie mogę Cię pobić
ani nawet powiedzieć że źle robisz

Bo jestem tylko maleńkim pyłkiem
na wielkiej plaży świata
jak Ty dmuchniesz  tak ja będę latać
Jeśli zrzucisz mnie w przepaść
nie zdołam nawet wydobyć głosu
bo tylko Ty znasz sposób
by być silniejszym od Ciebie
Nie poznam go dlatego żyję w biedzie

Tak, oba opublikowane ostatnio wiersze, powstały jednego dnia.

Zawsze byłem “inny”… Ale, że się nie cieszę specjalnie z długiego weekendu to już chyba lekkie przegięcie Połóżmy to jednak na karb choroby, która mną zawładnęła… W związku z tą ostatnią, nie wiem jak spędzę wolne dni i zakładam, że będzie raczej nudno… Przeglądam swoje wiersze i dochodzę do wniosku, że na rozpoczynanie cyklu miłosnego nie mam dzisiaj nastroju, więc skoro już jesteśmy na etapie buntu to pobuntujmy się jeszcze trochę:

Jeśli masz odwagę…! (Do Stwórcy protest krótki) (23.10.2006)

Gdzież jest Twoja Wszechmoc
Gdzie Wszechmiłość
Obronisz się jedynie, jeśli powiesz, że się śniło
Jeśli znajdziesz odwagę by w ogóle coś powiedzieć
Pewnie fajnie jest tak siedzieć
Z ponad chmur ustawiać nas jak pionki
lecz czy uczciwe jest zabawkę robić z ludzkiej bolączki
Gdybyś był człowiekiem
Ginąłbyś na którymś z elektrycznych krzeseł
bo mnie słów już braknie
Chociaż słowo mą oblubienicą co niebywale mnie łaknie
Tworzysz nas choć sam dobrze nie wiesz po co
I jeszcze to nazywasz niebywałą mocą

I czy różnisz się czymś od gówniarza
co lupą mrówki przysmaża
Może tylko skalą procederu
bo cierpiało już zbyt wielu
i jak mam jeszcze wierzyć w człowieka
gdy ponad nim stoi ktoś tak samolubny
że ból zadaje dla gry chorej zgubnej
Jeśliś mym ojcem to się Ciebie wstydzę
Teraz to jak nigdy widzę

Ujmę to tak: Czuję się tak dennie, że nawet nie bardzo mam ochotę cokolwiek tu pisać, może dlatego, że przebimbałem te dwa dni, kiedy przede mną ciężki czas? Ech, wiosna z pewnością działa na mnie destruktywnie… Pisałem dzisiaj wiersz, ale przerwano mi na prawie godzinę, a szkoda, bo zapowiadał się całkiem przyzwoicie. Vena jest jednak jak ta niestała białogłowa z wiersza Morsztyna… Przerwała mi ważna rozmowa, ale mimo wszystko szkoda… Sytuacja polityczna aż się prosi, żeby ją skomentować, ale nie mam dziś na to ochoty. Mój nastrój częściowo odzwierciedla wiersz:

Tonąca Utopia (5.10.2006)

Nadstawiam policzki
choć zasadniczo już ich braknie
W końcu są tylko dwa
a dostaję setki ciosów w twarz
Od kamratów co winni wsparciem być
Co mieli razem ze mną na tej Wyspie żyć

Zabijcie we mnie cały zapał
Sprawcie by nadęty paladyn już dziobem nie kłapał
ciekawym kto inny poda Wam rękę
skoro zbroja moja od jadu już mięknie
I mnie już nie będzie gdy będziecie tonąć
Szkoda tylko pracy którą tu pozostawiono
I już nie zapłaczę gdy żegnać będę Wasze grono
tonące w morzu zapomnienia
bo żaden z Was już nie wyłoni się z cienia

“[...]żeby wyzyskać pewną całostkę” i, żeby móc później “zamknąć kompozycję klamrą” – jak zwykła mawiać moja ulubiona nauczycielka licealna, Pani doktor Chwedczuk – kontynuuję cykl utworów, które traktują o przemijaniu. Ten humanizm, którym przesiąkam gdzieś od końca podstawówki po dziś dzień, czyni mnie miękkim, “nie do życia”, jak powie Herbert ustami Fortynbrasa… Dlaczego to piszę? Bo nie potrafię zrozumieć dlaczego “nagle” wymierają ludzie, których ja osobiście szanowałem, albo byli szanowani na świecie… Kaczmarski, Trafankowska, Jan Paweł II, Lem, Kapuściński, Feldman, Kociniak, Jelcyn (o proszę, wchodząc na Wikipedię, dowiaduję się o śmierci Zakrzewskiego)… Dzisiaj rano dowiedziałem się o śmierci dawnego znajomego, stąd pewnie ten funeralny charakter tego wpisu. W życiu dwa razy płakałem po kimś kogo nawet osobiście nie znałem. Było tak w przypadku Kaczmarskiego i Lema, nigdy wcześniej, ani później (jak dotąd) się to nie powtórzyło… Ci dwaj panowie, byli żywymi legendami, co wcale nie znaczy, iż mniemam, że byli idealni czy święci. Czym są teraz? Martwymi ktosiami, których istnienie odnotuje pewnie historia, ale po latach będą dla ludzi tak samo mdłymi i rozmazanymi postaciami, jak dzisiaj chociażby bohaterowie “Kamieni na szaniec”… i myślę sobie, że jest to dalece niesprawiedliwe… Dzisiaj złamię swoją zasadę i zamieszczę tu dwa wiersze, bo pierwszy jest zbyt krótki i czułbym się źle, pisząc do niego tak długi komentarz…

Mentorzy (3.4.2005)

Jeden po drugim odchodzą Mentorzy
Pukają do bram Niebios coraz bardziej chorzy
Przekraczają ich progi z nadzieją
Chwilę potem ich dusze się radują i śmieją
Bo porzuciły marności ziemskie
I wyzwolone od niemocy
Czasem gdy ktoś pod osłoną nocy
Wspomni je
Pomagają mu prostą drogą kroczyć

Bezradność (18.12.2005)

“Jadą czterej Jeźdźcy jadą
wokól strach i plagi sadzą
a bezradność z tych plag jest najgorszą”
Ludzie się na słowa wieszcza gorszą
Głod zabiera ich najbliższych
Bóg ich plony niszczy
a jakiś nędzny poeta o bezradności mówi pośród zgliszczy

Piszę te słowa bo nimi wypełniona moja głowa
nimi krzyczy moje serce poruszone wielce
Nieszczęściem bliskiej osoby

Ten goryczy kielich
gdybym mógł bez wahania z nią bym podzielił
ale na nic me starania, bo już od dziejów zarania
były takie sprawy o których nie mówiło się nikomu
bóle które nie opuszczały serca kryształowego domu
a dom ten niczym klatka
słychać tam tylko szlochania z rzadka

Zacznę może od słowa wyjaśnienia, bo czytając ostatni komentarz Mera, nie jestem do końca pewien czy zrozumiał on przesłanki, które pchnęły mnie do założenia tego bloga… Cały stuff, który się tu znajduje, jest i będzie mojego autorstwa, chyba że o jakimś utworze napiszę inaczej, bo na przykład mnie zainspiruje i uznam, że warto go tu zamieścić… Ten blog ma być rodzajem literackiego portfolio, swoją twórczość wrzucam małymi dawkami i na ogół służę komentarzem, żeby domniemany przypadkowy odbiorca nie znudził się na wstępie, Podstawowe funkcje tego kawałka sieci narzucają się same. Dla mniej domyślnych ubiorę je w słowa:

a) prezentacja własnej twórczości;

b) bodziec do dalszego tworzenia;

czy to się sprawdzi? Zobaczymy… Teraz pozwólmy mówić wierszowi:

Dedykacja (19.03.2007)

(Patrycji Szot)

Wciąż nie mogę sobie poradzić ze Śmiercią
Siostrą i kochanką Szatana
Teoria ekspresji radzi tutaj westchnąć
Teoria to jednak ma do siebie że do praktyki nie jest przystosowana
Wiesz że nie myślę o tym z rana
Te demony kochają psuć mi noce
I dziś znasz jak nikt te chwile gdy ze strachu się pocę
Makabra tych realiów tym bardziej straszną
Że gwiazdy na przemian wstają i gasną

Świat w swoich prawach odrzuca miłość do człowieka
Śmierć tylko czeka
Na oznakę słabości
by zaborczo zabrać Cię do swoich włości

Lecz Mutiaro, Perłą cię nazwano,
Więc Twój blask nie może zgasnąć ni na chwilę
Pokaż Niebu, że przetrwałaś trudne chwile
Możesz zrobić tylko i aż tyle
Toteż pozwól że skroń swą schylę
Kiedy walczysz z cierpieniem
tym bolesnym westchnieniem
“to dla Ciebie, Mamo”

Tak… “Prolog” to słowo, którego ostatnio lubię używać rozpoczynając nowe projekty… Nie będę ukrywał, że do założenia powyższego bloga zainspirował mnie mój człowiek, Mer (większość ludzi, którzy wiedzą o nas tyle, że jaramy się rapem, uzna pewnie, że właściwsze by tu było słowo “ziom”)… Z pomysłem prezentacji swojej twórczości, nosiłem się już od około trzech lat, ale wiecie co? Do tej pory nie znalazłem systemu, który by mi odpowiadał (Wordpressa w sumie też dopiero testuję, ale miejmy nadzieję, że mnie nie zawiedzie ) Dzisiaj przypomniałem sobie o swojej pierwszej stronie internetowej, na której było kilka moich wierszy… Zaprezentuję pierwszy, jaki w ogóle powstał, ale od razu ostrzegam, później perfidnie i brutalnie zgwałcę chronologię… Będę wrzucał to, co akurat mi się rzuci w oczy danego dnia. Dzisiaj proszę o wyrozumiałość, to jest mój pierwszy wpis. Za chwilę poznacie pierwszy objaw psychicznej choroby zwanej czasami pisarstwem… Pochodzi on gdzieś z lata 2002-2003, nie pamiętam dobrze, bo wtedy jeszcze nie datowałem swoich wypocin:

Chwila refleksji o sobie samym

Czas ucieka
A ja czekam
Aż pojawi się ktoś
I pomoże zmienić to coś
Czego mam już dość

Stąpam z boku
Jak przewodnik życia
Nauczyciel bycia

Czasem to mnie męczy
Wyrzut sumienia dręczy
Że nie robię nic
Aby lepszym być