ickam89.com

Nie będzie o komedyjce z udziałem pięknej pani Heigl. Będzie za to po angielsku i, jak na mnie, dosyć mrocznie. Takie to utwory powstają z poczucia niepotrzebności (Boże, cóż za słowotwórstwo -_- ), przy wtórze anielsko, acz smutno śpiewającej Amy Lee:

Ugly truth (3rd.Feb.’10)

I wished I was more than this
But it turned to be obvious
That it is how it is
I am an unfulfilled promise
Something that you miss
But you will never look back at it
As you could not help loosing it

I am destined to be lost forever
Because those who could find me
Are not willing to do it ever
Those who might want to do so
Cannot afford it though
I am still living my life
Which has no point

Some say: “there is always some hope”
But they deliberately lie to me
Or they are simply wrong
Do not you think that I can see
What the world’s foundation is?

So I am writing these words
Renewing old wounds
But they are only offspring
I will summon to this world
Truth may be exhausting
But it is all that still counts

W odróżnieniu od ostatniego wpisu, słowo komentarza będzie po polsku, zaś wiersz po angielsku. To, co napiszę zabrzmi patetycznie, ale jak wskazuje tytuł jestem niewolnikiem słowa. Miło jest mieć umiejętność splatania słów, miło dawać ludziom powody, by się tym zachwycali. Ale to nie jest wybór. I wiąże się z tym wiele ambiwalentnych uczuć, które nierzadko potrafią rozerwać serce zanim ułożą się w zgrabne frazy. Znacie marvelowego Hulka? Poeta jest trochę jak taki Hulk, tylko całe zniszczenie dzieje się w obrębie jego jestestwa. Pamiętajcie o tym, za każdym razem, kiedy będzie w Was kiełkować zazdrość, ot tylko tyle.

Transformation (18th Apr ‘09)

Every single thing that I say or do
Is nothing but a substitute
For being with you
And you probably don’t know
What I’m going through
But it’s ok
I didn’t even want you to

Love seemed to be more than my own desires
And I always considered my intentions
As the highest
But now it has new dimension
That just has to be mentioned

If I do something I may loose you for ages
If I do nothing I will loose you too
There are two cages
First is worse than the second
But I’m not willing to wait
Any other second
Second is worse than the first
And theoretically this poem
Brings you to its end

But this is the time for poetry
To step aside
And wake up the man
Who is sleeping there, inside

Ostatnie dwadzieścia cztery godziny to doba wielu wydarzeń… Mer zapodaje top na bloga (wielkie pięć stary, masz u mnie dużego bro ), brat przyjeżdża ze Zjednoczonego Królestwa, kilka pomniejszych wydarzeń rodzinno-ziomalskich pominę… Przez cały dzień zastanawiałem się jaki będzie wstęp do tego posta, ale olać wstępy… Pomyślałem sobie właśnie, że zapoznam Was z czymś obcojęzycznym… Będzie to swoisty prolog do cyklu sercowego po polsku:

Little sign of luv (30.5.2006)

You made me cannot eat,
Thank God that I can breathe
without it I would soon die
And probbably make you cry

Never thought that you could be mine
Now you make me fly
Between these words, which are spoken now
Don’t know really how
But it was sudden solar ray
Which lights my spirit tonight

You said that you love me
I didn’t understand what you wanted to gave me
I didn’t know what to do
But I decided to luv ya
And allow you to burn me up inside