ickam89.com

Zmieniłem lokalizację bloga. Dla Was znaczy to tyle, że gdy klikacie na konkretny wpis, nie zmienia Wam się adres. Dla mnie oznacza to szereg rzeczy, zaczynając od wydatku 45 złotych rocznie, poprzez lepszą indeksację bloga w wyszukiwarkach i zgrabniejsze odnośniki na innych stronach, na wzroście niezależności kończąc. Teraz to ode mnie zależy jakie nowe funkcjonalności tu wprowadzę. Uczcimy to nieco szowinistycznym wierszem, będącym podsumowaniem poglądów wyrażonych w krótkiej wymianie zdań z koleżanką z grupy (pozdrawiam Anetę ). Wbrew tytułowi nie jest on wymierzony w żadną konkretną niewiastę.

Kobieto (11.10.2009)

Jeśli mam być szczery
Ja znam te twoje numery
Masz coś w sobie z Hery
Tej bogini greckiej
Niebywale niecnej

Intrygujesz
Bo nikt jeszcze nie zgadł
Co naprawdę czujesz
Snujesz też intrygi
Bo choć zwykle piękną jesteś
Usposobienie masz strzygi

Biada nam wielbicielom twoim
Bo przewidujemy swój los
A nadal gotowi dwoić się
Jesteśmy i troić
Byś tylko spojrzała
Lub trochę ciepła
Sławetnego nam dała

Zwykle puszczam mimo uszu wszelkie głosy domagające się tłumaczenia moich skromnych wypocin. Dzisiaj jednak postanowiłem zrobić sobie mały trening, albowiem już za dziesięć dni zaczynam studiować filologię angielską. Znając preferencje moich znajomych uczyniłem owo tłumaczenie bardziej dosłownym niż artystycznym, ale nie wszystko dało się przetłumaczyć dosłownie. Nie starałem się też niczego rymować na siłę. Ostatni wers aż się prosił. Przed Wami:

Tyrada syna Lucyfera

Ulecz mnie lub zabij
Wiem, że możesz zrobić obie te rzeczy
Zrób coś jeszcze dla mnie
Nie próbuj zaprzeczyć
Zrób co musi być zrobione
Przed czasem
Który musi nadejść

Okaż miłosierdzie
Lub pokaż swą złość
Bo znam Cię jako wielkiego udawacza
Widzisz co ze mną uczynili
Nie musiało tak być
Ale na to pozwoliłeś
Więc widzisz co było nam przeznaczone
To nie sprawa wiary
Lecz uczciwości
Ale Ty nie jesteś uczciwy prawda
Powinienem spytać tych co odeszli

Nie byli Ci nic winni
Poza faktem życia
Ale kto daje i zabiera
Stawi czoła wstydowi
W najciemniejszym z piekieł

Gdzież więc jesteś
Allachu Jehowo Wszechmogący
Siedzisz gdzieś tam i mówisz Wporząsiu
Patrząc jak Twoje dzieci zabijają się wzajemnie
Lecz wiedziałem
Że to wszystko mówię nadaremnie

Za dużo monotonii w życiu, proszę Państwa. Za dużo błahych zajęć akceptowanych tylko po to, aby odrzucić różne myśli. Ale one dopadają człowieka jak nie tam, to gdzie indziej. Wystarczy wizyta na starych śmieciach, świadomość ile się tam zmieniło, jak dobrze wszystko prosperuje bez nas. Wreszcie mamy piękny czerwiec, a w duszy poety mrok wynikający z pustki.

(…) (9.6.2009)

Coś musi umrzeć
Żeby coś się narodziło
Nowa miłość
Zjada starą przyjaźń
Tak od zawsze było
Jeśli myślałeś inaczej
To ci się śniło

Jeżeli nie pokochasz
Zostaniesz sam
I choć dziś przebierać możesz
W szeregach dam
Odwróci się twa karta
Bo każda tak długo
Jest otwarta
Jak długo może czerpać z dóbr

Uroku sławy
Nie tylko pieniędzy
Wiele z nich pokochałoby
Nawet żyjącego w nędzy
Lecz męskiego
To znaczy takiego
Który przebija je do głębi

Zadaje ranę
I leczy ją czym potrafi
Rozpala ogień po to tylko
By móc go ugasić
Bo wszystko grą jest pozorów

Nie ma tu miejsca na dojrzałe uczucia
Każdy skupia się na własnych chuciach
Nikt nie pragnie rozwodu
Jednak wszyscy chcą
Trochę ciepła trochę chłodu
Duszą się w stałościach
Nawet gdy są dobre
Oto ludzkości rak jest
Jej śmiertelny problem

Powstał dziś, proszę państwa, kolejny wiersz o jednakowej liczbie wersów w każdej z całostek znaczeniowych. Czy to znaczy, że się starzeje? Do Kochanowskiego mi jeszcze daleko i dobrze. W kwestiach znaczeniowych, proszę odbiorców, aby nie pomyśleli, że mam skłonności samobójcze. Poniższy utwór to wariacja na temat kilku bardziej lub mniej przeszłych zdarzeń, ot tylko tyle.

Strzelaj! (23.5.2009)

Strzelaj masz już wszystko czego mógłbym chcieć
Strzelaj czuję się jak życia cieć
Co to musi być odpowiednio silny
By widzieć i opisywać tęsknoty innych
Choć nigdy nie czuł ich na własnej skórze
Nie dane mu było śpiewać w kochanków chórze

Pieśni podniet ekscytacji
Znane są mi właśnie
Z recytacji
Poetów tego gatunku
Mnie zostaje miłość do trunków
One nie zawodzą nawet pariasa

Niedotykalny
Cóż to za termin banalny
Lecz tak się właśnie czuję
Więc strzelaj póki jeszcze rymuję
Dopełnisz to co już właściwie się stało
Bo zamiast człowieka kilka organów zostało

Na kilka dni przed tak zwanym egzaminem dojrzałości nie opuszczają mnie werteryczne nastroje. Paradoksalnie to chyba dobrze. Zastępują one bowiem miejsce ordynarnego, bezproduktywnego stresu i zmuszając do tworzenia stwarzają odskocznię od ciągłego uczenia się.

I o dziwo, taki właśnie nastrój doprowadził do powstania jednego z niewielu (jeśli nie pierwszego) wśród moich wierszy, w których nieregularne strofoidy zastępują zgrabne strofki (w tym wypadku czterowersowe).

Patrzcie i podziwiajcie:

Mojej Lotcie (2.5.2009)

Tyś jest mi Lottą
Bo ja jestem Werterem
Lecz nie zabiję się
Bo mogę zrobić tak wiele

Ty nie miej wyrzutów sumienia
Bo pobudzasz do tworzenia
Budzisz zapomniane analogie
Zatem wdzięczność należy się Tobie

Zatem jestem Tobie wdzięczny
A ze mną moje słowa
Niechaj głos Twój dźwięczny
Zabrzmi w mej głowie od nowa

Pozwól tworzyć niszcząc
Oddać stare serce wilkom
Bym mógł wyhodować nowe
Kochać inną gotowe

I stanie się tak
Ku uciesze obojga
Księgę uczuć
Przeczytam wspak

Chyba że moc pożądania
Zacznie Ci wszystko przysłaniać
Nim dopełni się przemiana
Wystarczą wtedy dwa zdania

Naszło mnie dzisiaj na rozmyślania nad wpływem środowiska na rozwój osobowości człowieka. Nie mam jednak czasu, ani ochoty pisać o tym dzisiaj. W poniedziałek pierwszy pisemny egzamin, a ja mam jeszcze sporo nauki. Podzielę się z Wami jedynie pewnym fatalistycznym utworem, który dzisiaj powstał:

Przepowiednia (29.4.2009)

Będą zabijać ludzi
W imię praw człowieka
I wiedz że prędzej lub później
Lecz kiedyś nas to czeka
Władza dąży do wojny
Choć przeciętny obywatel
Chce mieć świat spokojny
Mówią że przeciwdziałają
Konfliktom zbrojnym
Tak naprawdę tworząc koło wzajemnej adoracji
Jednak kiedy któremuś
znudzą się chwile stagnacji
Świat się znajdzie
W nienajlepszej sytuacji

I więksi będą kosztem mniejszych
Dobrobyt swój budować
Będą palić i gwałcić
Będą też rabować
A gdy skończą swe zbrodnicze działania
Wymyślą chwytliwe hasło
Które będzie im przysłaniać
Własne ich okrucieństwo
Znane zresztą u nich
Jako męstwo

I historia zatoczy koło
Jak to ma w zwyczaju
Muzułmanin będzie się wysadzał
Marząc o raju
Lecz miast dziewic czterdziestu
Dostanie nienawiść Zachodu
Prowadzącą jego państwo
W niebyt

Istnienie świata zależy dziś
Od jednego guzika
Uważaj więc ludu
Komu pozwalasz go dotykać

Pierwszy dzień dobrowolnego wygnania zaowocował utworem lirycznym. To, że nie wziąłem ze sobą książek, z których miałem się uczyć w zasadzie niczego nie zepsuło. Dzięki temu wręcz mam już za sobą pobieżną powtórkę materiału z języka polskiego dla klasy pierwszej. W konsekwencji tejże powtórki powstał wspomniany wyżej wiersz.

Magistrae! (21.4.2009)

(Do Pań: Małgorzaty Chwedczuk i Kazimiery Sobiło)

Kształtowałyście
Człowieka poetę prozaika
Pozwalałyście
Zapomnieć o przytykach
Przypominałyście
Główne cele człowieczeństwa
Uczyłyście
Pseudo-ideom nieposłuszeństwa
Oddziaływałyście
Nie lękając się awangardy
Od nawyku uchroniłyście
Bezmyślnej pogardy

I przykrością równie wielką
Jest rozstawać się z Wami
Jak z dobrymi kolegami
Choć dziś autorytet
To pojęcie zbędne
Dla Was w mojej pamięci
Zawsze miejsce będzie

Pozostaje wątpliwość
Czy mnie nie zepsuje chciwość
Czy wytrwam wierny Waszym zasadom
Czy mnie zmieni stado

Lecz nadzieję żywię szczerą
Że miast blednąć
One się utrwalą
Pozostaną niby drogowskazy
Nie jałowe puste frazy

Czasem zaczynam żałować
Że idę dalej
Ale zaczyna się cofać
Kto w miejscu staje